غزل شمارهٔ ۱۹۶۷

چشم قدح به جلوه مینای باده است
این شوخ چشم، قمری سرو پیاده است
داغ است لاله را به جگر، یا ز بیخودی
مجنون سری به دامن لیلی نهاده است
از زهر چشم، آب دهد تیغ سرو را
از جلوه تو هر که دل از دست داده است
در پای گل به خواب شدن نیست از ادب
در گلشنی که سرو به یک پا ستاده است
در دست ساقیان نبود سیر و دور ما
باد مراد کشتی ما زور باده است
رسوا شود ز ابر بهاران زمین شور
زاهد ز نقص خویش گریزان ز باده است
در خط عنبرین نرسد هیچ فتنه ای
زان فتنه ها که از شب زلف تو زاده است
داند صدف چه می کشد از روی تلخ بحر
هر کس ز احتیاج دهن را گشاده است
صائب غمین نمی شود از مرگ رفتگان
هر کس به خود قرار اقامت نداده است
بررسی آماری غزل شمارهٔ ۱۹۶۷

بیشترین کلمات استفاده شده از لحاظ آماری کلمات باده، سرو، جلوه، چشم،، دست، فتنه می باشند. صائب تبریزی از کلمه باده ۳ بار ، سرو ۳ بار ، جلوه ۲ بار ، چشم، ۲ بار ، دست ۲ بار ، فتنه ۲ بار در غزل شمارهٔ ۱۹۶۷ استفاده کرده است.

کلمه تکرار
باده 3
سرو 3
جلوه 2
چشم، 2
دست 2
فتنه 2